Lesvos oldies

"Ο γλύπτης Δημήτρης Αρμακόλας" του Νεκτάριου Βακάλη.

Μεγάλη απώλεια στον χώρο των εικαστικών τεχνών και του πολιτισμού  (του Νεκτάριου Βακάλη)

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών  ο γλύπτης  Δημήτρης Αρμακόλας

Με Λεσβιακή καταγωγή

Ο Δημήτρης Αρμακόλας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Απριλίου 1939. Ο πατέρας του Κώστας Αρμακόλας ήταν από την Τήνο και η μητέρα του Γιασεμή Στεργιανέλλη από τη Λέσβο. Νωρίς, από το δημοτικό σχολείο, ξεκινά με πηλό, έχοντας τις πρώτες δημοσιεύσεις στον αθηναϊκό ημερήσιο τύπο σε ηλικία 12 χρονών. Μέντοράς του ο δάσκαλός του στο σχολείο, ο οποίος τον προμήθευε με υλικά και τον ενθάρρυνε στις προσπάθειές του. Το 1956, 17 ετών, εισάγεται στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (στο εργαστήριο γλυπτικής του Μ. Τόμπρου), για να σπουδάσει γλυπτική, απ΄ όπου αποφοιτά το 1960. Την ίδια χρονιά κερδίζει μια υποτροφία για το Παρίσι, όπου παρακολουθεί μαθήματα στην Ecole Superieure des Beaux Arts. Εκεί δουλεύει τη σειρά των έργων σε ξύλο, (Ερωτικά-Διμορφικά) τα οποία παρουσιάζει σε διεθνείς εκθέσεις

Πρωτοπόρος και ταλαντούχος

Επιστέφοντας στην Ελλάδα διακρίνεται κερδίζοντας το Α Βραβείο γλυπτικής στην Β΄ Πανελλαδική Έκθεση των Νέων το 1962. Στο τέλος της δεκαετίας του ’60 είναι από τους πρώτους στη χώρα μας που, συνεργαζόμενος με αρχιτέκτονες, φτιάχνει μια σειρά από έργα στο μπετόν, που κοσμούν όψεις κτιρίων (ξενοδοχεία, κινηματογράφους «Αλκυονίδα», νοσοκομεία («Λητώ»), κατοικίες, τράπεζες), εντάσσοντας έτσι τη γλυπτική στην αρχιτεκτονική. Έτσι δουλεύει μια σειρά έργων σε σίδηρο και μπετόν (Μονομορφικά - Παλμοί) και διακρίνεται πάλι με το Α Βραβείο γλυπτικής Α' Βραβείο γλυπτικής του Υπουργείου Προεδρίας Κυβερνήσεως - Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών το 1970. Αυτήν την περίοδο συναντάμε και τις σπουδαίες πραγματικά παρουσιάσεις και κριτικές για το έργο του από τον Μίλτη Παρασκευαΐδη στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος», (1970 και 1971). Παράλληλα εμπλουτίζει το γεωμετρικό του λεξιλόγιο με καινούργια στοιχεία, όπως η σφαίρα η οποία άλλοτε ισορροπεί πάνω στο έργο κι άλλοτε το έργο ισορροπεί πάνω σ' αυτή. «Τότε εμφανίστηκε έντονα η τάση της κινητικής γλυπτικής. Εμένα δεν με ενδιέφερε να κινώ το έργο αλλά με την ασταθή ισορροπία των συμβολισμών μου να δείχνω ότι κινούμαι...» . Το 1974 ένα έργο του διακρίθηκε από την Unesco και περιελήφθη στη συλλογή "Η Τέχνη ως Περιβάλλον". Αυτή την εποχή αρχίζει να δουλεύει τον ορείχαλκο και το μάρμαρο, δημιουργώντας μεγάλη σειρά έργων με χαρακτηριστικό την σύνθεση των αντιθέσεων, που σιγά-σιγά καταλήγει σ έναν ποιητικό ρεαλισμό μέσα στη « δεκαετία της αμφισβήτησης του μοντερνισμού», δηλαδή η δεκαετία του '80. «Τότε διαπίστωσα ότι μένουν τα έργα εκείνα που επιβιώνουν... Τι σημαίνει αυτό; Ένα έργο τέχνης για να παραμένει έργο τέχνης πρέπει να έχει τη γοητεία της ποιότητας, τη γοητεία της συνομιλίας, τη δύναμη του να γοητεύει...».
Έκτοτε εργάστηκε σε έργα από ορείχαλκο και μάρμαρο, και πλαστικές ύλες.

Ατομικές εκθέσεις

Το γλυπτικό του έργο έχει παρουσιαστεί σε 19 ατομικές εκθέσεις (το 1970 στη Γκαλερί PR, Μονορφικά-Διμορφικά. Το 1971 Νέα Γκαλερί, Ήλιος και Σελήνη, το 1972 Super Cran Montan Vermala -Ελβετία, το 1973 Γκαλερί Θόλος, Σχήματα - Σύμβολα -Αισθήσεις, το 1975 Γκαλερί Νέες Μορφές, Παραλλαγές, το 1976 Αίθουσα Τέχνης Θεσσαλονίκη, Αναδρομική, το 1977 Κολλέγιο Αθηνών, Αναδρομική, το 1991 Άρουρα Καπανδρίτι, Γλυπτά της Πενταετίας, το 1992 Γκαλερί Εποχές Κηφισιά, Κόρη της Θάλασσας, το 1993 Γκαλερί Αντήνωρ, το 1993 Ελληνογερμανική Αγωγή, το 1994 Γενί Τζαμί Θεσσαλονίκης, το 1994 Γκαλερί Μπάλτα Θεσσαλονίκη, το 1996 Γκαλερί Αργώ, το 1997 Γκαλερί Αργώ, Λευκωσία Κύπρος, το 1998 Γκαλερί Εποχές, Art Athina το 1999 Συγκρότημα ΔΙΑΣ, Λευκωσία Κύπρου, το 2002 εγκαινιάζει μόνιμο εκθεσιακό χώρο στη Σμολένσκυ 23 στην Αθήνα και το 2007 Αναδρομική στο Μουσείο Μπενάκη).

Πανελλαδική και Παγκόσμια αναγνώριση

Το γλυπτικό του έργο έχει τιμηθεί με έξι α’ βραβεία, πολλές διακρίσεις και έχει παρουσιαστεί ακόμα σε τρεις Biennale, πέντε πανελλήνιες και πολλές ομαδικές. Μερικές από τις εκθέσεις αυτές είναι: Το 1961 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι. Το 1962 14eme Salon de La Jeune sculpture, Μουσείο Rodin στο Παρίσι. Το 1968 20eme Salon de La Jeune sculnture, Μουσείο Rodin στο Παρίσι. Το 1969 10η Biennale Sao Paolo στη Βραζιλία. Το 1969 5η Διεθνής έκθεση Γλυπτικής στο Μιλάνο στην Ιταλία. Το 1971 1η Biennale Μικρής Γλυπτικής στη Βουδαπέστη στην Ουγγαρία. Το 1975 5η Biennale Βαρκελώνης στην Ισπανία. Το 1975 12η Διεθνής έκθεση Γλυπτικής στο Μιλάνο της Ιταλίας. Το 1995 Triennale Jardin des Plantes στο Παρίσι και ακόμα στην Ελλάδα 2 υπαίθριες στη Φιλοθέη - 2 υπαίθριες Γλυπτικής στο Φάληρο στην Αθήνα Πολιτιστική πρωτεύουσα - Θεσσαλονίκη - Πολιτιστική πρωτεύουσα κ.α. Έργα του κοσμούν διάφορες πόλεις (Αθήνα, Μontreal, Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Αμαλιάδα, Σπάρτη κ.ά). Υπάρχουν επίσης σε Πινακοθήκες και σε ιδιωτικές συλλογές. (Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών -Πινακοθήκη Αβέρωφ Μέτσοβο - Πινακοθήκη Ιωαννίνων - Εθνικό Ίδρυμα Τραπέζης Ελλάδος Θεσσαλονίκη - Τράπεζα Κύπρου Λευκωσία Κύπρος κ.α)
Το 1991 κυκλοφόρησε το βιβλίο "Αρμακόλας 1960-1990" όπου παρουσιάζονται φωτογραφικά τα ως τότε έργα του, με αναλύσεις του Ακαδημαϊκού κ. Χρύσανθου Χρήστου. Ο ίδιος έγραψε για το έργο του: "Πρόθεσή μου ήταν τα έργα μου να αφήσουν την φαντασία σε ποιητικές εξάρσεις. Γι αυτό έπλασα τους ανθρώπινους κορμούς με παραστατική ακρίβεια και σαφήνεια, παράλληλα πλαισίωσα ή τους κάλυψα με το μυστήριο: σχημάτισα ελεύθερα, αδιευκρίνιστα, με κύβους, βράχους, πανιά και ποιητικά οράματα. Δηλαδή μια ηθελημένη τελειότης στα τρυφερά μέλη αφήνει δίπλα Της ηθελημένα Το ανεκπλήρωτο. Ενδιαφέρθηκα πολύ για Τον εσωτερικό ρυθμό που εκπέμπει την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του έργου. Επεδίωξα αυτά που ηθελημένα λείπουν από Το έργο να συμπληρώνονται από τον Θεατή ανάλογα με την ευαισθησία του. Είναι ένας τρόπος να συνομιλήσουμε..."
Ο καλλιτέχνης ανήκει στους μεταπολεμικούς «σουρεαλιστικούς συμβολιστές» με κύριο άξονα της γλυπτικής του την ανθρώπινη μορφή. Όπως ανέφερε και ο ίδιος «Πρόθεσή μου ήταν τα έργα μου να οδηγήσουν τη φαντασία σε ποιητικές εξάρσεις, γι' αυτό έπλασα τους ανθρώπινους κορμούς με παραστατική ακρίβεια και σαφήνεια, αλλά παράλληλα τους πλαισίωσα ή τους κάλυψα με μυστήριο: σχήματα ελεύθερα, αδιευκρίνιστα, με κύβους, βράχους, πανιά και ποιητικά οράματα.»

Από το 1980 έως το 2002, έζησε και εργάστηκε στο Καπανδρίτι Αττικής σ ένα χώρο που ο ίδιος είχε διαμορφώσει. Ύστερα και πάλι εντός της πόλεως, «ανασταίνοντας» ένα παλιό διατηρητέο των Εξαρχείων (στο πεζόδρομο της Σμολένσκυ, κάτω από το λόφο του Στρέφη), το οποίο σχεδίασε μόνος του, παρουσιάζοντας με σεβασμό την μίξη του παλαιού με σύγχρονες προτάσεις και ανέσεις προσαρμοσμένες στις ανάγκες του εργαστηρίου του. Η αυλή του σπιτιού προσαρμόστηκε σε ένα χώρο δουλειάς αλλά και συνάντησης με τους φίλους και νέους καλλιτέχνες. Κάτι που τον ενδιάφερε πολύ. «Έχω ένα μαράζι. Η λογική των νέων σήμερα είναι αυτά τα οποία πρωτοφτιάχνουν να αντιπροσωπεύουν και μια αξία οικονομική -ακόμη και η έρευνά τους. Αυτό εμπεριέχει λίγο θράσος... Είναι κρίμα να είναι κανείς νέος, δημιουργικός, ταλαντούχος, και να ευνουχίζεται. Υπάρχουν ταλέντα και είναι κρίμα που δεν καθοδηγούνται...».
Η απώλειά του αφήνει ένα μεγάλο κενό καθώς τίμησε την Ελλάδα και τον πολιτισμό με την έμπνευση και τη δημιουργία του αφήνοντας σημαντικό και πρωτοποριακό έργο, εντάσσοντας την γλυπτική στη σύγχρονη αρχιτεκτονική.